Klasztor założony w 1377 roku, najstarsza wspólnota zakonna w mieście; wejście do kościoła prowadzi prosto z narożnika Rynku.
Franciszkanie przybyli do Sanoka w XIV wieku. Przywilej księcia Władysława Opolczyka z 1377 roku dał im najpierw dom poza murami, a w 1384 roku królowa Elżbieta Łokietkówna pozwoliła przenieść klasztor do miasta, na skraj skarpy nad doliną Sanu. Pierwsze budynki były drewniane, a kościół nosił wezwanie Znalezienia, później Podwyższenia Krzyża Świętego.
Pożary niszczyły zabudowania wielokrotnie. Obecny kształt kościoła i klasztoru pochodzi w dużej mierze z odbudowy z lat 1632-1640, a skrzydła czworoboku dostawiano w XVIII wieku. Po wielkim pożarze miasta w 1872 roku świątynia straciła barokowy wystrój i wieżę, którą zrekonstruowano w 1895 roku. Przez sto lat, od 1782 do 1886 roku, kościół pełnił funkcję fary.
Klasztor zajmuje południowo-wschodni róg Rynku, a jego mury od wschodu opadają ku ulicy Podgórze. Warto zajrzeć do wnętrza przy okazji spaceru po Starym Mieście.
Zdjęcia: fot. Lowdown, CC BY 3.0; fot. Silar, CC BY-SA 4.0; fot. Lowdown, CC BY-SA 3.0.
